30 Μαΐου 2017

Σχετικά με το «ανεπικοινώνητο» των αισθημάτων και του βιώματος


Όπως φάνηκε κι από πρόσφατες συζητήσεις μας, το ζήτημα που θα θίξουμε σήμερα έρχεται και ξανάρχεται, και απηχεί μια άποψη τόσο πολύ διαδεδομένη όσο και κρίσιμη για την αντίληψη των προβλημάτων που παρουσιάζει η κοινωνική σχέση, ώστε είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσουμε την θέση μας.

Το ζήτημα αυτό είναι η άποψη για το ριζικά «ανεπικοινώνητο» των αισθημάτων και του βιώματος, η οποία συνοπτικά αλλά πολύ καθαρά υποστηρίζει το εξής: «Το αίσθημα δεν επικοινωνείται ποτέ κυριολεκτικά, ακόμα και ανάμεσα σε ερωτευμένους, ή σε ανθρώπους που επιβεβαιωμένα αγαπιούνται. Περιγράφεται γλαφυρά, ποιητικά, όμως κυριολεκτικά δεν μεταφέρεται. Δεν μπορώ να αισθανθώ ακριβώς ούτε τι περνάς, ούτε τι έχεις περάσει, ούτε πώς το αισθάνεσαι και βιώνεις, ούτε πως το έχεις αισθανθεί και βίωσες. Αυτό το γεγονός περιορίζει την επικοινωνία  συντελεστικά».

Σύμφωνα με αυτή την άποψη λοιπόν, ανεξάρτητα από την ποιότητα της κοινωνικής σχέσης υπάρχει κάτι στην ίδια τη φύση των αισθημάτων και του βιώματος, στην ίδια τη φύση του ανθρώπου, που τα καθιστά ριζικά ανεπικοινώνητα, που αποκλείει την άμεση πρόσβαση του ενός στα αισθήματα και το βίωμα του άλλου, κιι έτσι περιορίζει καταλυτικά την επικοινωνία και κατ’ επέκταση την ποιότητα της κοινωνικής σχέσης: όσο κι αν προσπαθήσουμε, δηλαδή, να συναισθανθούμε ο ένας τον άλλον και να χτίσουμε μεταξύ μας σχέσεις βαθιάς επικοινωνίας, σε τελική ανάλυση στον πυρήνα της υπαρξής μας είμαστε και θα είμαστε για πάντα «ξένοι» μεταξύ μας και «μόνος του» ο καθένας.

Τη θέση αυτή τη θεωρούμε απαράδεκτη. Πρόκειται καθαρά ένα λεκτικό σχήμα, η παγίδα του οποίου βρίσκεται στις μικρές προτάσεις που λένε: «Δεν επικοινωνείται ποτέ κυριολεκτικά», «κυριολεκτικά δεν μεταφέρεται», «δεν μπορώ να αισθανθώ ακριβώς...». Τι εννοεί κανείς με αυτά; Τι θα μπορούσε να είναι μια «κυριολεκτική» επικοινωνία ενός αισθήματος, μια «κυριολεκτική» μεταφορά του και το να αισθανθεί κανείς «ακριβώς» αυτό που αισθάνεται ο άλλος;

Ας το δούμε. Προφανώς κάτι τέτοιο εννοεί ότι λ.χ. βαράω κατά λάθος το δάχτυλό μου με το σφυρί, φωνάζω απ' τον πόνο, έρχεστε απ’ το διπλανό και με ρωτάτε «τι έπαθες;» κι εγώ σας λέω: «Τι να σας πω και τι να καταλάβετε. Βάρεσα το δάχτυλό με το σφυρί, αλλά είναι αδύνατο να σας μεταφέρω κυριολεκτικά το πώς ένιωσα και να το αισθανθείτε ακριβώς … χμμμ … εκτός κι αν σας βαρέσω κι εσάς μια με το σφυρί στο δάχτυλο!». Κουφό;

Αλλά να το συνεχίσουμε. Οπότε κι εσείς, για να γλυτώσετε τη σφυριά, απαντάτε: «Μα ούτε κι έτσι θα αισθανούμε ακριβώς αυτό που αισθάνθηκες, διότι είναι άλλο το δικό μας δάχτυλο κι άλλο το δικό σου, άλλοι οργανισμοί εμείς κι άλλος εσύ, άσε που η ροπή του χτυπήματος δεν θα είναι ακριβώς η ίδια», κ.λπ. Θεόκουφο;

Ας το δούμε κι από μια άλλη οπτική γωνία. Χτυπάω ο ταλαίπωρος με το σφυρί κι εσείς με κοιτάζετε απαθώς, χωρίς κανένα μορφασμό, ίσως με κάποια απορία μόνο, ενώ φωνάζω απ' τον πόνο. «Ρε αναίσθητα γομάρια!», σας λεω κι εσείς απαντάτε ατάραχοι: «Μα τι εννοείς; Αφού δεν ξέρουμε ακριβώς τι ένιωσες, τι να αισθανθούμε δηλαδή και τι να συναισθανθούμε; Μεταφορικά δεν αισθάνεται κανείς». Θεοπάλαβο;

Θα το προχωρήσουμε όμως κι άλλο, για να φανεί ακόμα πιο καλά η παγίδα του λεκτικού σχήματος με τα «κυριολεκτικά» και τα «ακριβώς» των αισθημάτων και του βιώματος. Έρχεται λοιπόν κι ο αδερφός μου και μου λέει: «Πωπώ, πρόσεχε ρε παιδί με τα σφυριά, και πριν ένα μήνα είχες πάθει το ίδιο!», οπότε εγώ του απαντώ: «Και πώς μπορώ να ξέρω αν είχα πάθει το ίδιο ακριβώς αφού δεν είναι σίγουρο ότι τότε βίωσα ακριβώς το ίδιο με αυτό που νιώθω τώρα;». Αποθέωση!

Και όμως, αυτά τα περίεργα εννοεί το λεκτικό σχήμα που είπαμε, χτίζοντας πάνω στα «κυριολεκτικά» και τα «ακριβώς» την ιδέα του ανεπικοινώνητου των αισθημάτων και του βιώματος.

Αλλά ευτυχώς, η επικοινωνία δεν παίζεται με τους όρους αυτού του λεκτικού σχήματος, δεν παίζεται στο «κυριολεκτικά» και το «ακριβώς» ─αλλά ούτε και στο «μεταφορικά» και το «περίπου»!─, διότι αυτά είναι λέξεις που όταν χρησιμοποιούνται με αυτό τον τρόπο, δηλαδή καταχρηστικά, είναι κενολογίες που απλώς προκαλούν σύγχυση. Το να συναισθανθείς τον άλλον δεν είναι ζήτημα «κυριολεξίας», ούτε «ακριβούς σύμπτωσης συναισθημάτων». Ούτε είναι ζήτημα «γλαφυρότητας» και «ποιητικότητας». Δεν παίζεται ούτε στο «ακριβώς» , ούτε στο «περίπου». Γι' αυτό το λόγο όταν κάποιος χτυπάει άσχημα μπροστά μας, μορφάζουμε από πόνο κι αγωνία εμείς οι ίδιοι! Ή μας πιάνει ευχάριστη διάθεση όταν τον βλέπουμε να γελάει από χαρά!

Είναι όμως το ζήτημα αυτό θέμα απλώς λεκτικής παγίδας; Όχι. Η λεκτική παγίδα έρχεται να τσιμεντάρει ένα βαθύτερο πρόβλημα. Πρόκειται για το πολύ πραγματικό γεγονός ότι μπορεί κανείς να επιλέξει να μη φανερώσει αυτό που βιώνει ή αισθάνεται, ή να υποκριθεί κι ακόμα να παίξει «θέατρο»: να δείξει ότι δεν πονάει ενώ πονάει, ή να καμωθεί πως υποφέρει ενώ απλά θέλει να μας πιέσει για να του κάνουμε το χατήρι. Αυτό μάλιστα γίνεται τις περισσότερες ίσως φορές κι είμαστε εκπαιδευμένοι να «κρυβόμαστε», ή να υποκρινόμαστε και να «παίζουμε θέατρο» με τις σκέψεις μας, μ’ αυτά που αισθανόμαστε και βιώνουμε, για πολλούς και διάφορους λόγους ─χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι όλοι τους παράλογοι, ή εξουσιαστικά επιβεβλημένοι: π.χ. μπορεί κανείς να κρύβει ότι πονάει όταν κρίνει πως έτσι μπορεί να εμψυχώσει τους συντρόφους του.

Από εδώ όμως, πατώντας πάνω σ’ αυτό το πολύ πραγματικό δεδομένο της ζωής μας, κάνουμε το λάθος να θεωρούμε πως τα αισθήματα και τα βιώματά μας είναι καθεαυτά ανεπικοινώνητα, δηλαδή να νομίζουμε ότι ανήκουν σε κάτι το «πολύ εσωτερικό» δικό μας, στο οποίο ο άλλος δεν μπορεί ποτέ να έχει πρόσβαση ─οπότε, υποτίθεται, δεν μπορούμε να του το μεταφέρουμε «κυριολεκτικά» και να αισθανθεί «ακριβώς» αυτό που αισθανόμαστε.

Ωστόσο είναι άλλο τ' ότι επιλέγουμε να μη φανερώνουμε σκέψεις, αισθήματα ή το βίωμά μας, και τελείως άλλο να θεωρούμε πως αυτά είναι αυτά καθαυτά ανεπικοινώνητα, ότι ο άλλος δεν μπορεί να καταλάβει τι αισθανόμαστε, να μας συναισθανθεί, να επικοινωνήσουμε ουσιαστικά πάνω στα βιώματα ή τα αισθήματά μας, ότι είναι αδύνατο να έχει πρόσβαση σε αυτά!

Το ότι συγχέουμε αυτά τα δυο είναι λάθος και το λάθος αυτό έχει να κάνει μ' ένα βαθύτερο δυΐσμό, ο οποίος χωρίζει το σώμα με τις εκδηλώσεις του από την ψυχή. Θεωρούμε δηλαδή πως όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο να λυπάται, δεν βλέπουμε τη λύπη του αλλά μόνο την «εξωτερική» εκδήλωση (στις μυΐκές συσπάσεις του προσώπου και του σώματός του) μιας «εσωτερικής» ψυχικής κατάστασης, στην οποία είναι αδύνατο να έχουμε «άμεση πρόσβαση».

Αυτό είναι λάθος! Όταν ο άλλος δεν κρύβεται, ούτε παίζει θέατρο, τότε αυτό που βλέπουμε όταν τον βλέπουμε να λυπάται, είναι η λύπη του, κι όταν το βλέπουμε να γελάει, βλέπουμε τη χαρά του. Γι' αυτό νιώθουμε τότε κι εμείς χαρά, ή αν τον βλέπουμε να σφαδάζει, αγωνιούμε και σφιγγόμαστε σαν να πονάμε εμείς οι ίδιοι.

Επομένως, το πρόβλημα στην επικοινωνία δεν βρίσκεται στο υποτιθέμενο ανεπικοινώνητο των αισθημάτων και του βιώματος (ή και των σκέψεων, που επίσης μπορούμε να επιλέξουμε αν θα φανερώσουμε στον άλλον ή όχι). Βρίσκεται αποκλειστικά και μόνο στο «κρύψιμο», την «υποκρισία» και το «θέατρο» από τη μια πλευρά  και βέβαια στην ποιότητα της ενσυναίσθησης και της ευαισθησίας από την άλλη. Δεν είναι δηλαδή ένα πρόβλημα της «φύσης» των αισθημάτων και του βιώματος, δεν είναι πρόβλημα της «ανθρώπινης φύσης», αλλά της ανθρώπινης κοινωνικής σχέσης και της ποιότητάς της.


Με αυτά δεν θέλω με τίποτα να πω ότι μια ποιοτική ανθρώπινη σχέση στηρίζεται στη χύμα «φανέρωση» των πάντων! Όποιος έχει δει από κοντά την εφαρμογή τέτοιου τύπου «λύσεων», γνωρίζει πως δεν είναι παρά διανοουμενίστικες σαχλαμάρες, με την έννοια ότι θεωρούν πως αν το πρόβλημα είναι Α, η λύση του είναι να κάνουμε το ανάποδο (κάτι σαν το «έχουν οι άλλοι κοντά μαλλιά; εμείς τ' αφήνουμε να φτάσουν στο πάτωμα» κι αυτό μας κάνει ό,τι δεν είναι αυτοί). Τέτοιες φόρμουλες οδηγούν σε βαρβαρότητες χειρότερες καμιά φορά από αυτή που θέλουν να πολεμήσουν. Γι' αυτό λοιπόν απαιτούνται ποιοτικά κριτήρια στην προσπάθεια μετασχηματισμού της κοινωνικής σχέσης, με πρώτο και υπέρτατο το εξής γνωστό όσο και δύσκολο:

Αν τις γλώσσες των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αλλά αγάπη δεν έχω, έχω γίνει χαλκός που ηχεί ή κύμβαλο αλαλάζον. Κι αν έχω το χάρισμα να προφητεύω και ξέρω τα μυστήρια όλα κι όλη τη γνώση, κι αν έχω όλη την πίστη ώστε να μετακινώ βουνά, αλλά αγάπη δεν έχω, τίποτα δεν είμαι. Κι αν πουλήσω όλα τα υπάρχοντά μου για να τραφεί ο κόσμος, κι αν ακόμα παραδώσω το σώμα μου για να καώ, αλλά αγάπη δεν έχω, τίποτα δεν ωφελούμαι. Η αγάπη μακροθυμεί, ευεργετεί και ωφελεί, δε ζηλεύει, δεν ξιπάζεται, δε φουσκώνει από υπερηφάνεια, δε συμπεριφέρεται άσχημα, δε ζητά τα συμφέροντά της, δεν παροξύνεται, δε λογίζεται το κακό, δε χαίρει για την αδικία, συγχαίρει όμως στην αλήθεια. Η αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει.
«Ουτοπικό»; «Ανορθολογικό»; Ε, αφού μας θέλουμε ρεαλιστές κι ορθολογικούς, ας απαλλαχτούμε τότε από την πραγματική παράλογη λεκτική παγίδα για το «ανεπικοινώνητο» που προανέφερα ... και μετά βλέπουμε.




7 σχόλια:

bV είπε...

Καλησπέρα,

Ένα επιπλέον σημείο που έμεινε ελαφρώς ασχολίαστο είναι η εικόνα της γνώσης που υποβαστάζει το σχήμα. Εάν εγώ δεν μπορώ να γνωρίσω ακριβώς το βίωμά σου, αυτό σημαίνει ότι εσύ όχι μόνο μπορείς, αλλά ότι το γνωρίζεις. Μα η πρώτη τυχούσα που ασχολείται με τις ψυχικές καταστάσεις των ανθρώπων νομίζω πως θα επιβεβαίωνε ότι αυτό είναι μια αφαίρεση λίγο έως πολύ γελοία: το να γνωρίσει κανείς το βίωμά του όχι μόνο εμπεριέχει τον άλλον, αλλά μάλιστα προϋποθέτει τον άλλον για να πραγματωθεί. Άσε που μπορεί να νομίζει κάποιος ότι γνωρίζει το βίωμά του και ξαφνικά η υποτιθέμενη αυτή γνώση να πάει για βρούβες. Το τι σημαίνει γνώση, σε αυτήν την περίπτωση, δεν μπορεί να εξέλθει της διατομικότητας, στην οποία είναι πάντοτε ήδη αυτή ριγμένη.

Το ίδιο άλλωστε το συναίσθημα συγκροτείται σε μεγάλο βαθμό κοινωνικά -είναι πρωτίστως οι αντιδράσεις των άλλων που θα σπρώξουν κάποιον στο να υπάρχει έτσι ή αλλιώς ως προς ένα συμβάν, μία κατάσταση κ.λπ. Τελικά, σε κάποιον βαθμό, υπάρχουμε ως θυμικές οντότητες μόνο επειδή ο άλλος μας έχει επιτρέψει να καθοριστούμε. Ακόμη και τα πιο μύχια συναισθήματα, λοιπόν, είναι αδύνατον να ξεφύγουν από το κοινωνικό.

Προφανώς τα παραπάνω δεν οδηγούν, από την άλλη, σε μία ισοπεδωτική κριτική της ατομικότητας. Το να λες ότι τα βιώματα δεν επικοινωνούνται σημαίνει απλά ότι λες πως θεωρείς ότι ο κόσμος είναι σολιψιστικός κι έχεις φάει ψιλοπακέτο. Αλλά η πρακτική αποδεικνύει ότι τα πράγματα επικοινωνούνται όσο είναι δυνατόν να επικοινωνούνται τα πράγματα, σε κάθε περίσταση και σε συνάρτηση με χίλιους δυο παράγοντες, κι αυτό είν' όλο. Δεν υπάρχουν "επιλογές", δεν υπάρχει κάποιος φανταστικός κόσμος εντός του οποίου η επικοινωνία θα άγγιζε την τελειότητα κ.λπ. και στη βάση του οποίου ο δικός μας κρίνεται ως ατελής (παλιά καλή ψηφιακή υπερβατικότητα). Η μόνη επικοινωνία που υπάρχει είναι αυτή που υφίσταται στον ορίζοντα του διατομικού ως πραγματικού (και ως τέλειου!).

Αφήνω κι αυτό εδώ: "Από το ότι φανταζόμαστε πως ένα πράγμα που μας μοιάζει για το οποίο δεν νιώθαμε καμία συναισθηματική επήρεια επηρεάζεται από κάποια συναισθηματική επήρεια, αυτομάτως επηρεαζόμαστε από παρόμοια συναισθηματική επήρεια." (Σπινόζα, Ηθική, ΙΙΙ 27)

χαιρετώ

Hollowsky είπε...

@bV, ευχαριστώ για το σχόλιο. Συμφωνώ σε όλα ... εκτός ίσως από το σημείο όπου λες πως "[η] μόνη επικοινωνία που υπάρχει είναι αυτή που υφίσταται στον ορίζοντα του διατομικού ως πραγματικού". Δεν νομίζω πως η επικοινωνία περιορίζεται στο διατομικό. Το διατομικό υφίσταται εντός ενός πιο συλλογικού υποκειμένου, το οποίο μπορεί να ευνοεί ή να αποθαρρύνει την επικοινωνία, ευνοώντας π.χ. ή αποθαρρύνοντας την καλλιέργεια της ενσυναίσθησης και τον πλούτο της συναισθηματικής έκφρασης.

Ανώνυμος είπε...

Νομίζω πως έχει να κάνει με το τι εννοούμε με τον όρο διατομικό -ίσως χρειάζεται μια εννοιολογική αποσαφήνιση. Νομίζω πως δεν υπάρχει λόγος να θεωρηθεί ως συγκροτημένο γύρω από τα άτομα ως τέτοια, οπότε συμπλέει με αυτό που λες περί συλλογικού υποκειμένου. Αν το δούμε ως μια εννοιολόγηση που στέκει κριτικά απέναντι στην, ας πούμε, φιλελεύθερη εικόνα του ελεύθερου, εργαλειακά ορθολογικού κ.λπ. ατόμου, δεν είναι δύσκολο να συνδυαστεί με την προτεραιότητα του κοινωνικού/συλλογικού στην οποία αναφέρεσαι· πρόκειται μάλλον για δύο διαφορετικά και αλληλοσυμπληρωματικά πρίσματα προσπέλασης της ίδιας προβληματικής.

Το διατομικό, με άλλα λόγια, μπορεί να ιδωθεί ως πεδίο ή ορίζοντας και όχι απαραίτητα ως μία-προς-έναν-επικοινωνία. Στο επίπεδο αυτό, συμφωνώ με την παρατήρηση για συλλογικά πεδία πιο πρόσφορα σε βαθύτερες, μη στενά ορθολογικές, πρακτικές συνύπαρξης. Θα μπορούσαμε να πούμε πως η τάδε ή η δείνα φαντασιακή δομή φύει αναπόφευκτα άτομα που αναπαράγουν τα ηγεμονικά της χαρακτηριστικά.

χαιρετώ

HollowSky είπε...

Ευχαριστώ για τη διευκρίνηση. Ναι, συμφωνώ!

Axel είπε...

"Η αντιπαραβολή του φαινομένου με την ουσία ήταν βαθιά ξένη στο ύφος της γκαίτειας σκέψης.Η ουσία γι'αυτόν δεν εξαφανίζεται, δεν κρύβεται πίσω από το φαινόμενο,αλλά ακριβώς φανερώνεται σε αυτό αυτοπροσώπως.Πρέπει μόνο να μπορούμε να την δούμε.Στον Γκαίτε,οτιδήποτε ουσιώδες, αληθινό,πολύτιμο τείνει προς την αποκάλυψη την φανέρωση, την εκδήλωση.Γι' αυτό και το αναζητά στη ζώνη της μεγαλύτερης δυνατής ορατότητας, φαινομενικότητας και φωτεινότητας.Εξού και ο ρόλος της παρατήρησης (με το νόημα που αποδίδει στη λέξη αυτή ο Γκαίτε).Εξού και η βαθειά του πίστη στο σκεπτόμενο μάτι και στη βλέπουσα σκέψη και η δυσπιστία προς την πλάγια οδό της αφηρημένης σκέψης.Ο Γκαίτε δεν αναζητούσε τίποτε "πέρα',"πίσω" ή "επέκεινα",αρνιόταν να διακρίνει το πιο εξωτερικό και το πιο εσωτερικό, το περίβλημα και τον πυρήνα κ.λπ.Αντί για αντιπαραβολή του φαινομένου και της ουσίας, ο Γκαίτε προτιμά τη σύγκριση του μέρους και του όλου ή του "ενός" και των "πάντων"."
Από τα "Δοκίμια Ποιητικής" του Μπαχτ'ιν
Νομίζω πολύ σχετικό!Ενδιαφέρον έχει και η παρόμοια προσέγγιση του για το "ασυνείδητο",που δεν την βλέπει ως μια λανθάνουσα ουσία που βρίσκεται στο καθένα μας αλλά μέρος μιας πιο ευρείας κατάστασης.

HollowSky είπε...

Ωραία παρατήρηση Axel! Σπουδαίος ο Μπαχτίν, το συγκεκριμένο δεν το έχω διαβάσει. Έχει πολύ ενδιαφέρον αυτή η προσέγγιση (αλλά πρέπει να γίνει καθαρή και η διαφορά της από το συμπεριφορισμό, όπου όλος ο άνθρωπος υποτίθεται ότι εξαντλείται στη συμπεριφορά του). Σ' ευχαριστώ. Κρατάμε επαφή.

Axel είπε...

Ναι θα έχει πολύ ενδιαφέρον αυτή η διάκριση!
Απ'όσο έχω διαβάσει,αυτό που με ενθουσιάζει είναι ότι με την έννοια της διαλογικότητας που χρησιμοποιεί,υπάρχει μια προοπτική ξεπεράσματος του ψυχολογικού αναγωγισμού.Γιατί πχ έννοιες όπως το "φαντασιακό","μηχανισμοί άμυνας","Εγω" κλπ, έχουν πάρει ένα ρόλο εξηγητικό προς την πραγματικότητα, το ίδιο ανυπόφορο όσο και η αναγωγή που γίνεται στις υλικές περιστάσεις από πολύ κόσμο.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1864 190cm 1917 1929 1940 1955 1957 1965 1968 2008 2013 2014 3/45 Ά. Γιάπε/A.Jappe Α. Καγιέ/A. Caillé Α. Καμύ/A. Camus Α. Κοζέβ/A. Kojève Α. Σοπενχάουερ/A. Schopenhauer Ά. Σπέερ/A. Speer Ά. Τιούρινγκ/A. Turing αγάπη Αισχύλος Άκης Πάνου Αλ. Μπέρκμαν/Al. Berkman Αλ. Σμέμαν/Al. Schmeman Αλέκα Παπαρήγα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλέξης Ασλάνογλου αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνταμ Κέρτις/A. Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ.Andy Warhol Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Ιωάννου Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης Άρης Κωνσταντινίδης Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand Β. Γκ. Ζέμπαλντ/W.G. Sebald Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Valentin Voloshinov Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτορ Μπούλλα/Victor Bulla Βικτόρ Σερζ/Victor Serge Βίκτορ Σκλόφκσι/Victor Chklovski Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίκτωρ Ουγκώ/Vicror Hugo Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne βιοτεχνολογία βοηθήματα μνήμης Βολταίρος Βομβάη Βόρειοι Γ. Γκ. Φίχτε/ J. G. Fichte Γ. Τζέης/W. James Γαλαρίες Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Yevgeny Zamyatin Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Δάβος Γιώργος Μακρής Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκ. Λούκατς/G. Lukacs Γκέοργκ Βύχνερ/Georg Büchner Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκεόρκι Λούκατς/Georgy LuKacs Γκετζ Άλυ/Gotz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespear Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου Δαρβίνος/Darwin δάσκαλοι Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα δικαιοσύνη ΔΝΤΟΟΣΑΤΡΟϊΚΑΘΕΣΜΟΙ δόγμα Τρούμαν δοκιμασίες Δουβλίνο Ε. Βιλ/E. Will Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εγωπαθείς διανοούμενοι εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκλογές εκπομπές Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/E. Anscombe Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντγκαρ Λη Μάστερς / Edgar Lee Masters εξατομίκευση εξέγερση εξελικτισμός εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός Επενδυτικό περιβάλλον επιβίωση επιστήμη Έρασμος εργασία ερείπια Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbawm Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ερυθρογράφος Ετιέν ντε λα Μποεσί/E. de la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ. Νταβί/G. Davy Ζ.Π. Βερνάν/J.P. Vernant Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζάχα Χαντίντ/Zaha Hadid Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζορζ Μπατάιγ/Georges Bataille ζωή Η Διεθνής ηθική Θ. Ρόσζακ/Th. Roszak Θανάσης Σβώλος Θάτσερ/Ρήγκαν θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ivan Pavlov Ιβάν Τοθργκένιεφ/I. Tourgueniev Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen Ιγνάτιος Λογιόλα ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Καβαλκάντι/Cavalcanti Κάθλην Ρέιν/Kathleen Raine Καλκούτα καλλιτέχνες Καλοκαίρι Καλούμενος Καντ κάπο Καραμανλής Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Χέκερ/Karl Hocker Καρλομάγνος Καρτέσιος/Descartes καταναλωτικοπαραγωγισμός καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κιουσόπουλος Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλοντ Λεβί Στρώς/Claude Levy Strauss κοινωνιοποίηση Κομμούνα κομμουνισμός Κονγκό Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορέα Κορνήλιος Καστοριάδης Κορνήλιος/Corneille κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστίν Λαγκάρντ Κρίστοφερ Λας/Ch. Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βαλράς/L. Walras Λα Μετρί/ La Mettrie λαβύρινθος Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε Λένιν Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Τρότσκι Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λέων Σεστώφ/Lev Shestov Λίντον Τζόνσον/Lyndon Johnson Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Bunuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ Λυγκέας Λωτρεαμόν Μ. Ντριούρι/M. Drury Μ. Μπένετ/M. Bennet Μαγιακόφκι/Mayakovski μαγιονέζα μαθητές Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάιλς Ντέιβις/Miles Davis Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάπετς Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Marina Tsvetaeva μαρξιστές-λενινιστές Μαρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μετανάστευση μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni μικροαστισμός Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου μισαλλοδοξία Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault μισθωτοί σκλάβοι Μιχαήλ Μπακούνιν/Michail Bakunin Μιχαήλ Μπαχτίν/Mikhael Bachtine ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μουσείο Ακρόπολης μουσική Μπ. Μάντεβιλ/B. Mandeville Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπάτσης Μπέλα Ταρ/Bela Tarr Μπερνάρντο Σοάρες/Bernardo Soares Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπουκανιέρος Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπρους Σπρίνγκστιν/Bruce Springsteen Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικ Κέιβ/Nick Cave Νικολό Μακιαβέλλι Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Νταβός νταντά Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντιμίτρι Πρίγκοφ Ντιτρόιτ Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο κήπος Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Π. Κονδύλης Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν πανσέληνος Παπάγος παράδοση παραλήρημα παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενγέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέρο πένθος Πέπη Ρηγοπούλου Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/P.J. Proudhon πίστη Πίτερ Κρήφτ/Peter Kreeft Πλαστήρας Πλάτωνας Πλεύσις πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προλεταριάτο Προμηθέας Δεσμώτης πρόοδος προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Ρ. Τζακομπι/R. Jacobi Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρίνγκο Σταρ/Ringo Star Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ροζα Λουξεμπουργκ Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρομπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρούντι Σαιν Ζυστ/Saint Juste Σαρλ Μπωντλερ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκι/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Ch. Fourier Σελίν/Céline Σεμπάστιαν Χάφνερ Σέρεν Κίρκεγκωρ/Soren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Zizek Σοκούροφ/Sokurov σολιψισμός Σομαλία Σόνια σοσιαλδημοκρατία Σουδάν Σουν Τζου σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπιναλόγκα Σπινόζα/Spinoza Σπύρος Κυριαζόπουλος Στάλιν σταλινισμός Στάνλεϊ Καβέλ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συμβολισμός Σύναψις συνείδηση Συνταγή για μαγιονέζα Σύνταγμα συνωμοσιολογία Σφαγεία σχέδιο Μάρσαλ σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ. Ρ. Μιλλς/C. W. Mills Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot τα κορδόνια σου! Τάκης Μίχας Τάσος Λάγγης τεστ τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Α. Γκόλντστοουν/J.A. Goldstone/Τζ. Τζ. Μ. Κούτσι/J.M..Coetzee Τζ. Ρ. Σάουλ/J.R. Saul Τζ.Μ. Κούτσι/J.M. Coetzee Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακάρτα Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέιμς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι/Gianfranco Sanguinetti Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζο Στράμερ/Joe Strummer Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ/J.K. Galbraith Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τζων Λοκ/John Locke Τζων Φόουλς/John Fowles Το καταραμένο απόθεμα Το Ξεπέρασμα της Τέχνης Τοκβίλ/Tocqueville Τόμας Μαν/Tomas Mann Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τσ. Σ. Περς/Ch. S. Peirce Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία τύψεις Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach υλισμός υπαρξισμός ύπνος υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Β. Μουρνάου/F.W. Murnau Φ. Γιάκομπι/F. Jacobi Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/F. Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρω Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Fyodor Dostoevsky Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φρ. Έμπερτ/Fr. Ebert Φρ. Καραντέκ/F. Caradec Φρ. Φουρκέ/Fr. Fourquet Φρ. Χάγιεκ/Fr. Hayek Φρανκ Ζάπα/Frank Zappa Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρεντερικ Τζεϊμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χ. Τζ. Θορώ/H.J. Thoreau Χ.Λ. Μπόρχες/J.L. Borges Χ.Μ Ενζενσμπέργκερ χαρά Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χειρτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse Χίλαρι Κλίντον χιούμορ χίπστερ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χομπς/Hobbes χοντρό δούλεμα Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήμα και Μαγεία Χρήστος Βακαλόπουλος χριστιανισμός χρόνια πολλά χρόνος ψέμματα ψυχή Ψυχρή Ιδεολογία ωφελιμισμός AP auld lang syne beton7 Bob Dylan Bob Marley Bodies Christopher Cinemarian CoBrA D-503 dangerfew David Bowie DOCUMENTA Einsatzgruppe D European Media Art Festival F. C. Stanley Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere Internationale Lettriste/Λεττριστική Διεθνής Internationale Situationniste/Καταστασιακή Διεθνής intothepill izi Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Moon Keith Richards Krzysztof Kieslowski/Κριστόφ Κισλόφσκι La Commune Les Levres Nues Les Lèvres Nues Malaguena Melanie Pain memento mori mofferism/μοφερισμός Monty Python Necrology Nosotros RadioBubble Raul Zurita/Ραούλ Σουρίτα Raymond Carver/ Ρέϋμοντ Κάρβερ remap 2 Renty Roberto Juarroz RSA Salon De Vortex sexbox Sunrise Tales from the Crypt The Adicts The Beatles The Crass The Great Society The Gun Club The Juniors The Meteors The Morlocks The Please The Rolling Stones The Ruts The Sonic Youth The Stooges The Stranglers The Three Johns The UK Subs The War TwixtLab Vince Taylor Wall Street Journal Walt Whitman/Γουόλτ Γουΐτμαν WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets