27 Μαΐου 2012

Οι "Βρυξέλλες" και το τέλος του μοντέρνου Ανθρωπισμού


Έχουμε από παλιά και πολλές φορές επισημάνει από εδώ − κι αλλού, κι αλλού και παρ’ αλλού −, ότι η σύγχρονη εποχή, αυτή που ονομάζουν «νεωτερικότητα», στήθηκε μες από μια πρόσκαιρη συμπαιγνία ανάμεσα στο Ρασιοναλισμό και το δημοκρατικό Ανθρωπισμό, δυο ρεύματα που δεν θα μπορούσαν να συμβαδίζουν εσαεί καθώς από άλλες πηγές έρχεται και σε άλλους ορίζοντες κατευθύνεται το καθένα από αυτά.


Πολύ συνοπτικά: 


Ρασιοναλιστικός ολιγαρχισμός

Το πρώτο ρεύμα, ο ρασιοναλισμός, προέρχεται από μια τεχνική αντίληψη των πραγμάτων και των ανθρώπων, δηλαδή από το τεχνικό πνεύμα, το οποίο:


  • για να εμφανιστεί, προϋπέθεσε την αποπνευμάτωση του κόσμου, δηλαδή την αποϊεροποίηση της Φύσης και της ίδιας της ζωής μέσα από τη θεώρησή τους ως «ουδέτερων» πεδίων προς εξονυχιστική πειραματική έρευνα και τεχνική διαμόρφωση∙ την συνταύτιση γνώσης και ισχύος∙ και τη μηδενιστική αναίρεση κάθε ηθικού κριτηρίου, που έως τότε διέκρινε μεταξύ ιερού και βέβηλου στην ανθρώπινη παρέμβαση θέτοντας στον άνθρωπο βαθύτατα, οντολογικών, υπαρξιακών και όχι απλώς ψυχολογικών διαστάσεων διλήμματα προ της πράξης∙
και το οποίο:


  • για να επικρατήσει, χρειάστηκε την υποτίμηση και αποκαθήλωση του Λόγου − δηλαδή της φιλοσοφίας που θέτει τον φιλάνθρωπο Λόγο ως αρχή και πηγή της συντεταγμένης ανθρώπινης ύπαρξης − και την απαξίωσή του υπέρ μιας (άλλοτε υλιστικής και άλλοτε ιδεαλιστικής) φιλοσοφίας της Πράξης έως του σημείου, όπου η πρωταρχικότητα του πρακτικού-τεχνικού αποτελέσματος να κάμψει, να υποσκελίσει και τα τελικά να εξοστρακίσει από το ατομικό και συλλογικό ενδιαφέρον τη διάσταση και την ιερότητα του ανθρώπινου προσώπου.
Δημοκρατικός ανθρωπισμός

Από την άλλη, το δεύτερο ρεύμα, ο δημοκρατικός ανθρωπισμός, προέρχεται από μια αντίληψη του κόσμου και της ζωής στο επίκεντρο της οποίας βρίσκεται ο άνθρωπος, όχι αφηρημένα, σαν μια ωραία και υψηλή ιδέα, αλλά ως μοναδικό και απαραβίαστο πρόσωπο, που ενώπιον της ιερότητάς του οι τεχνικοί λογισμοί και υπολογισμοί οφείλουν να στέκονται προσοχή ή ακόμα και να ακυρώνονται εάν πρόκειται να το βλάψουν.

Επομένως, η ριζική αντίθεση μεταξύ αυτών των δυο ρευμάτων είναι, πιστεύω, ολοφάνερη και πράγματι, στις μέρες μας, μάλλον εύκολο να διαπιστωθεί από τον καθένα και αυτή, και το τίνος από τα δυο ρεύματα η επικράτηση χαρακτηρίζει τελικά τη νεωτερικότητα.

Τεχνοκρατική αριστοκρατία

Πάνω σε αυτό, έχουμε επίσης επισημάνει πολλές φορές την επικράτηση, από νωρίς, του τεχνοκρατικού ρασιοναλιστικού ρεύματος πάνω στο δημοκρατικό ανθρωπιστικό −μια επικράτηση αναμενόμενη, θα λέγαμε, επειδή:


  • το τεχνικό πνεύμα και η συναφής με αυτό φιλοσοφία της Πράξης ήταν και είναι ο πυρήνας της κοσμοθεωρίας των Αυλικών και των ανθρώπων του Χρήματος, η συμμαχία των οποίων ηγήθηκε της αστικής επανάστασης και έφερε την επικράτηση της νεωτερικότητας στο πεδίο τόσο του κράτους όσο και της κοινωνικής συναλλαγής∙
και επειδή:

  • οι δευτερεύοντες προσωρινοί σύμμαχοί τους και οι εν συνεχεία κυριαρχούμενοί τους (ανάμεσα στους οποίους ρίζωναν περισσότερο οι δημοκρατικές ανθρωπιστικές αξίες) διαποτίστηκαν βαθμιαία, και αυτοί, από την παραπάνω κοσμοθεωρία με μοιραίο αποτέλεσμα, αγωνιζόμενοι υπό την καθοδήγηση των ψευδοεπιστημόνων μέντιουμ του «επιπέδου ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και συνακόλουθης όξυνσης των αντιφάσεων», να μην μπορούν να διαπεράσουν το σκληρό κέλυφος του επικρατούντος πολιτισμού.
Από εδώ ασφαλώς προέρχεται η σημερινή (έως καλαμοκαβαλήματος) αναρρίχηση των οικονομικοτεχνικών μάνατζερς στη θέση των Υπάτων και των Αυτοκρατόρων, που μια ρήση ή μια απόφασή τους μπορεί να ρίξει ολόκληρους πληθυσμούς στο παραμιλητό ή τη δυστυχία, και που ένα στατιστικό διάγραμμά τους αρκεί για να παραλύσει η σκέψη των ακροατών τους, εφόσον: 

  • τούτης της παράλυσης προηγήθηκαν χρόνια και δεκαετίες κατάθεσης των όπλων της κριτικής στα πόδια της Οικονομίας, δηλαδή της ιδέας που − ισχυριζόμενη ότι εκείνο που καθορίζει συντελεστικά τον άνθρωπο είναι οι «υλικές ανάγκες», η «ικανοποίησή» τους και επομένως η «τεχνική διαχείρισή» τους σε επίπεδο κοινωνίας − ύψωσε σε Έννοια την κυρίαρχη συμμαχία της νεωτερικότητας και κύρωσε, έτσι, την επικράτησή της.
Ιδού λοιπόν, σε υπερσυμπύκνωση, μια ιδέα για το τι θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς διαβάζοντας τις αγέρωχες προχτεσινές δηλώσεις της κας Λαγκάρντ* για τις προτιμήσεις των ανθρωπιστικών της αισθημάτων σε συνάρτηση με τον διαχειριστικό της ρασιοναλισμό.


* [29/5] Περιττό, νομίζω, να επισημάνω ότι οι δηλώσεις αυτές αποκαλύπτουν πλήρως τη λογική και την οπτική κάτω από την οποία σχεδιάστηκε, συντάχθηκε και επιχειρήθηκε να εφαρμοστεί το Μνημόνιο - καθιστώντας περιττή μια κριτική ανάλυσή του λέξη προς λέξη, αν υποθέσουμε ότι θα την ήθελε κανείς.


10 σχόλια:

Γνωμοδότης είπε...

Από την άλλη, το δεύτερο ρεύμα, ο δημοκρατικός ανθρωπισμός, προέρχεται από μια αντίληψη του κόσμου και της ζωής, στο επίκεντρο της οποίας βρίσκεται ο άνθρωπος, όχι αφηρημένα, σαν μια ωραία και υψηλή ιδέα, αλλά ως μοναδικό και απαραβίαστο πρόσωπο, που ενώπιον της ιερότητάς του οι τεχνικοί λογισμοί και υπολογισμοί οφείλουν να στέκονται προσοχή ή ακόμα και να ακυρώνονται εάν πρόκειται να το βλάψουν.

Χμμ, ιστορικά όμως ποιό ρεύμα είναι αυτός ο «δημοκρατικός ανθρωπισμός»;

Γιατί νομίζω στην Δύση ―και στην Ανατολή ενδεχομένως― είχε επικρατήσει ως αντίποδας του ρασιοναλισμού ένας άλλου τύπου «ανθρωπισμός», στον οποίο ο άνθρωπος ήταν «αφηρημένος», δηλαδή «μια ωραία και υψηλή ιδέα».

Κάπως σαν εκείνο το χαρακτήρα που περιγράφει ο Ντοστογιέφσκυ, ο οποίος αγαπούσε ως θυσίας την ανθρωπότητα, αλλά σιχαίνονταν κάθε απτό συγκεκριμένο άνθρωπο.

Υπήρχε όντως αυτό το ρεύμα του «δημοκρατικού ανθρωπισμού» ή ήταν μάλλον το ζητούμενο ―ή στην καλύτερη περίπτωση περιθωριακό, όχι απλά σε σχέση με το ρασιοναλισμό, αλλά και με τον «δυτικό ανθρωπισμό» γενικά;

Ανώνυμος είπε...

Ενδιαφέρον πολύ (και επ᾽ αυτών) το παρακάτω
(βουλησιαρχία-νοησιαρχία ):

ΧΑΙΜΖΕΤ ΧΑΙΝΤΣ
ΤΑ ΕΞΙ ΜΕΓΑΛΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ
Και οι ρίζες της νεότερης φιλοσοφίας
Εκδόσεις Πανεπιστημίου Κρήτης



Βασίλης Κούγκουλος

panagiotis είπε...

Γνωμοδότη,
Χωρίς να έχω πολλές γνώσεις με τα γλωσσολογικά, νομίζω ότι βρισκόμαστε ένα βήμα παρακάτω. Αν δεν κάνω λάθος από την επίθεση των ισραηλινών στην Γάζα πριν μερικά χρόνια αντί για μια φιλοσοφική σκέψη, ενέργεια ή πρόθεση όχι μόνο χρησιμοποιείται με τρόπο που μου φαίνεται αντιφατικός χρησιμοποιώντας μια λέξη με θετική χροιά για να περιγράψει κάτι αρνητικό (ανθρωπιστική κρίση, ανθρωπιστική καταστροφή κλπ.) αλλά και για να προσδώσει ουδετερότητα σε καταστάσεις με θήτες και θύματα. Ενσωματώνεται σαν όρος και στην διεθνή νομολογία (ως συμβάν ή σειρά συμβάντων) και δεν θα αργήσει ο καιρός που μετά τα εγκλήματα υπέρ της δημοκρατίας θα δούμε και εγκλήματα υπέρ του ανθρωπισμού (ο όρος χρησιμοποιήθηκε πολύ συχνά πριν την επέμβαση στην Λιβύη).

αλλά για να μην αδικούμε την "καλή κυρία":

[...] μη ερχόμενοι σε ρήξη με τον κριτικό ορθολογισμό και την δημοκρατική του προϋπόθεση, θεωρητικοί της «αρνητικής διαλεκτικής» δεν ήταν σε θέση να αντιληφθούν τα πολιτικά κινήματα που συγκλόνισαν τις γραφειοκρατικούς θεσμούς της εκπαίδευσης και του πολιτισμού στα τέλη της δεκαετίας του εξήντα. Πολύ συχνά εγκλωβισμένοι σε μια ολοκληρωτική ανάλυση της κυριαρχίας του "συστήματος" που θα έρθει να κάνει μια σύνθεση ανάμεσα στην δύναμη της τεχνολογίας και τη δύναμη της λογικής, οι κριτικοί στοχαστές έχουν έτσι αυτονομήσει αυτή την αρνητική κριτική και την έχουν φέρει στον υψηλότερο βαθμό αφαίρεσης, που οδηγεί σε μια κριτική", που αρέσκεται στην κυνική περιγραφή του μέλλοντος".[...] Jacques Guigou

HollowSky είπε...

@ Γνωμοδότη,
αν πάρουμε υπόψη μας ότι η έννοια του προσώπου, και οι διαμάχες γύρω από αυτήν, αποτυπώνεται ισχυρά στο δυτικό Δίκαιο σε συνάρτηση με τις έννοιες της ελευθερίας καθενός ανθρώπου και της δημοκρατικής πολιτικής υπόστασης του ως ανθρώπου - με τρόπο διαφορετικό από το ρωμαϊκό Δίκαιο, όπου η persona αναφερόταν στο ρόλο κάποιου μέσα στο δικαστήριο και όχι σε αυτόν τον ίδιο - θα πρέπει νομίζω να σκεφτούμε πως αποτελεί ίχνος ενός ισχυρού ρεύματος.

@ Παναγιώτη,
συμφωνώ ότι τα εγκλήματα γίνονται και στο όνομα της δημοκρατίας και του ανθρωπισμού. Συμφωνώ επίσης σ' αυτό που λέει ο Γκιγκού. Διότι διαφωνώ πλήρως με την ιδέα ότι η ίδια η κοινωνία έχει γίνει
"σύστημα" ή "μεγαμηχανή": άλλο το σύστημα και άλλο η κοινωνία. Παρολαυτά πρέπει να καταδείχνονται οι δυνάμεις της ίδιας της κοινωνίας που ισχυροποιούν το σύστημα - δηλαδή, κατ' εμένα, όλα όσα, μέσα στην κοινωνία, συντελούν στην υποταγή στο τεχνικό πνεύμα.

Findecop είπε...

Μα hollow πως λές άλλο το σύστημα και άλλο η κοινωνία;
Δεν υπάρχει το "κοινωνικό" σύστημα?

Τι μπέρδεμα υπάρχει ανάμεσα στο οικονομικό σύστημα, το κοινωνικό σύστημα, το πολιτικό σύστημα και το, σώνει και καλά,"τεχνικό" σύστημα που υποτίθεται ότι περιλαμβάνει, επικρατώντας, τα υπόλοιπα;

(με κλικ στο όνομα μου ένα παράδειγμα όπου ο γλυκύτατος κύριος,μπερδεμένος βλέπει την ιερότητα να "μεταφέρεται" από την φύση στην τεχνική ενώ στο ίδιο το παράδειγμα που δίνει είναι φανερό ότι έχει μεταφερθεί στον προσωποποιημένο πλούτο, την ιδιοκτησία.
Στις διαδηλώσεις καίνε αυτοκίνητα αλλά και καταστήματα, κι επίσης βανδαλίζουν την πόλη γενικότερα, σπάνε τα μάρμαρα τα πεζοδρόμια μουτζουρώνουν με σπρεί τους τοίχους κτλ.)

HollowSky είπε...

@ Findecop,

Για τη σχέση τεχνικού συστήματος και κοινωνίας. Είναι απλό, το έχει πει κι ο γλυκύτατος κύριος. Σκέψου το ως εξής: Όταν λέμε ότι κάποιος είναι καρκινοπαθής, δεν εννοούμε πως ολόκληρος ο οργανισμός του κι όλα του τα κύτταρα έχουν καρκίνο. Εννοούμε ότι το ασθενές σε αυτόν έχει, σε αυτόν, συμπυκνωθεί σε μια περιοχή (ας πούμε) με μια ορισμένη μορφή. Και δίνεται μια μάχη, διότι μιλάμε για σοβαρό πάθημα.

Για τη μεταφορά της ιερότητας. Η σημερινή μορφή του πλούτου και της ιδιοκτησίας (κεφάλαιο) είναι αδύνατο να υπάρξει χωρίς τη γενικευμένη εμπορευματοποίηση ("ο πλούτος των κεφαλαιοκρατικών κοινωνιών εμφανίζεται σαν ένας τεράστιος 'σωρός από εμπορεύματα'"), που με τη σειρά της είναι αδύνατον να υπάρξει χωρίς τη γενικευμένη εκτεχνίκευση - εφόσον για να γίνει κάτι εμπόρευμα, πρέπει να αναπαράγεται πανομοιότυπα και σβέλτα σε τεράστιες ποσότητες. Δεν είναι πολύ απλό κι αυτό; Η κεφαλαιοκρατική κοινωνία γεννήθηκε από τη στιγμή που το κεφάλαιο (προϋπήρχε του καπιταλισμού!) συναντήθηκε με την Τεχνική. Χωρίς αυτήν, θα παρέμενε στα πλαίσια που ήταν στο ιστορικό παρελθόν. Επομένως, η προσκύνηση της Τεχνικής, η ιεροποίησή της, ήταν προϋπόθεση για την εμφάνιση του καπιταλισμού και παραμένει η ισχυρότατη βάση του. Όχι απλά με την έννοια της "παραγωγικής βάσης", αλλά πολύ βαθύτερα με την έννοια της πνευματικής αιχμαλωσίας από τον τεχνολογικό μεσσιανισμό.

Ονειρμός είπε...

Οι Νέγκρι-Χάρντ μιλούν για δύο ρεύματα ανθρωπισμού (τους αναφέρω από μνήμης) για έναν ''υπερβατικό'' ανθρωπισμό, τον άνθρωπο να αντλεί την αξία του από κάποια υπερβατική αρχή, με την υπερβατικότητα αυτή να μεταβιβάζεται σε κάποιον (μονάρχη-βασιλιά και τελικά έθνος-κράτος), ενώ ο εμμενής ανθρωπισμός θέτει στο κέντρο τον άνθρωπο ως corpus και animus σε μία οντότητα και τελικά σε ένα πλήθος απολύτως ''γήινων'' οντοτήτων που συγκροτούν πιο σύνθετα παραγωγικά σώματα. Τα δύο ρεύματα συνυπήρχαν από το Διαφωτισμό και επικράτησε εκείνο που στηρίζει τελικά την ''υπερβατική εξουσία-Λόγο''. Αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποια σύγκριση της δική σου και της δικής τους δυαδικής ταξινόμησης.
Όπως είπες, προκαπιταλιστικό (εμπορικό, τοκογλυφικό, και απλή συσσώρευση πλούτου) κεφάλαιο που συναρθρώνεται με κάποια άλλα στοιχεία. Πιο ''πρωταρχική'' είναι κατά τη γνώμη μου η αποσάθρωση των δεσμών με τη γη, την ''κοινότητα'' (μεσαιωνικού τύπου), τον δήμο και δεν ξέρω και εγώ τί άλλο. Γιατί μια ορισμένη τεχνική υπήρξε και στη Κίνα και την αρχαία Αθήνα, που αν όχι μαζικά, μπορεί να επέτρεπε σε ένα βαθμό μια περισσότερο ''σειριακή'' παραγωγή. Αυτό που λες για τη Τεχνική το επισημαίνει ο Μάρξ με την ανάπτυξη του εργαλείου, την αποκόλλησή του από τις πρώτες ύλες και τη ξεχωριστή ιδιοκτησία, άρα και την ξεχωριστή παραγωγή του, με την εξειδίκευσή του. Αλλά η αποκόλληση του εργαλείου προυποθέτει να γίνουν πιο ''αναιμικοί'' οι δεσμοί ιδιοκτήτη-εργαλείου και ιδιοκτήτη-κοινότητας. Η απρόσωπη νομική προσωπικότητα και άλλες νομικές μορφές κάνουν τον ιδιοκτησιακό δεσμό αφηρημένο και κατά υποκατάσταση φορέων υλοποιήσιμο.

Γιάννης είπε...

" σύγχρονη εποχή, αυτή που ονομάζουν «νεωτερικότητα», στήθηκε μες από μια πρόσκαιρη συμπαιγνία ανάμεσα στο ρασιοναλισμό και το δημοκρατικό ανθρωπισμό"

Και τα δυο ρεύματα είναι προϊόντα της νεωτερικότητας. Στον αγώνα τους κατά του μεσαιωνικού τρόπου σκέψης και ζωής (θαύματα/εκκλησία ως χορηγός τους-φεουδαρχική/μοναρχική εξουσία) έπρεπε να συμμαχήσουν. Αναπόφευκτα.



"ο ρασιοναλισμός, ...για να εμφανιστεί, προϋπέθεσε την αποπνευμάτωση του κόσμου, δηλαδή την αποϊεροποίηση της Φύσης "

Προφανώς. Για να είναι δυνατή μια δημοκρατική αντίληψη της κοινωνίας, θα έπρεπε να καταρρεύσει το «μεταφυσικό» στήριγμα του μεσαιωνικού καθεστώτος. Κι αυτό με τη σειρά του απαιτούσε την αφαίρεση τω αρμοδιοτήτων επί του επιστητού (κοινωνία) από το «μεταφυσικό» στήριγμα του μεσαιωνικού καθεστώτος, την εκκλησία. Δηλαδή μέσω ενός τεχνικού πνεύματος να μην υπάρχει πλέον λόγος για ύπαρξη θαύματος, αγγέλλων που σου συμπαραστέκονται, ειδικά αν είσαι ο φεουδάρχης προστάτης της εκκλησίας. Ο φίλος (η εκκλησία) του εχθρού (του μεσαιωνικού καθεστώτος και τάξης πραγμάτων) είναι εχθρός, και έπρεπε να αντιμετωπιστεί με τη δημιουργία αντίστοιχου «όπλου», του τεχνικού πνεύματος, που θα απαντούσε αντίστοιχα στα πνευματικά όπλα του εχθρού. Αν η συνδρομή του θαύματος παρέχεται από μια εκκλησία φιλική στην φεουδαρχία ή πάντως όχι ενάντια σε αυτήν, τότε καταργώντας με τον τεχνικό πολιτισμό, τον ρασιοναλισμό, το θαύμα, καταργείται και η υπεροχή του συμπαραστάτη της φεουδαρχίας.




«για να επικρατήσει, χρειάστηκε την υποτίμηση και αποκαθήλωση του Λόγου − δηλαδή της φιλοσοφίας που θέτει τον φιλάνθρωπο Λόγο ως αρχή και πηγή της συντεταγμένης ανθρώπινης ύπαρξης»

Ποιος είναι αυτός ο φιλάνθρωπος λόγος που έθετε τον άνθρωπο ως «ως μοναδικό και απαραβίαστο πρόσωπο, που ενώπιον της ιερότητάς του οι τεχνικοί λογισμοί και υπολογισμοί οφείλουν να στέκονται προσοχή ή ακόμα και να ακυρώνονται εάν πρόκειται να το βλάψουν.»; Πού ανιχνεύεται ως κυρίαρχη πραγματικότητα στις μεσαιωνικές δυτικές κοινωνίες;

HollowSky είπε...

@ Ονειρμός,
μπορεί να σου φανεί παράξενο, αλλά δεν έχω διαβάσει Νέγκρι-Χαρντ. Από Νέγκρι έχω διαβάσει μόνο ένα βιβλίο του, πριν 20φεύγα χρόνια, που μίλαγε για την εργατική τάξη στην οπτική της "αυτονομίας". Δεν θυμάμαι κάτι παραπάνω...

Συμφωνώ με αυτό που λες για την αποδέσμευση από τη γη και τη διάλυση των κοινοτήτων. Αυτό το προσδιορίζω ως "αποϊεροποίηση της Φύσης και της ίδιας της ζωής", δηλαδή ότι χάνουν τη διάσταση του "εδάφους" της ανθρώπινης ύπαρξης. Από κοντά έρχονται κι αυτά που λες για την απρόσωπη νομική προσωπικότητα και εκθέτει πολύ ωραία, πιστεύω, (και) η Τσιβάκου.

HollowSky είπε...

@ Γιάννης,

πιθανότατα να έγιναν κάπως έτσι τα πράγματα. Αν και π.χ. το μηχανικό ρολόι, που ήταν μια εφεύρεση τρομερά καταλυτική για την αποδέσμευση από τη Φύση και την εκτίναξη στην Τεχνική, το εφηύραν χριστιανοί μοναχοί το Μεσαίωνα. Και οι πουριτανοί ήταν, αργότερα, οι φανατικότεροι κήρυκες της βιομηχανικής εργασίας. Δηλαδή τα στρατόπεδα δεν ήταν τόσο ξεκάθαρα κι αυστηρά οριοθετημένα, και νομίζω είναι φυσικό αυτό, έτσι γίνεται.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1864 190cm 1917 1929 1940 1955 1957 1965 1968 2008 2013 2014 3/45 Ά. Γιάπε/A.Jappe Α. Καγιέ/A. Caillé Α. Καμύ/A. Camus Α. Κοζέβ/A. Kojève Α. Σοπενχάουερ/A. Schopenhauer Ά. Σπέερ/A. Speer Ά. Τιούρινγκ/A. Turing αγάπη Αισχύλος Άκης Πάνου Αλ. Μπέρκμαν/Al. Berkman Αλ. Σμέμαν/Al. Schmeman Αλέκα Παπαρήγα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλέξης Ασλάνογλου αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνταμ Κέρτις/A. Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ.Andy Warhol Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Ιωάννου Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης Άρης Κωνσταντινίδης Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand Β. Γκ. Ζέμπαλντ/W.G. Sebald Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Valentin Voloshinov Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτορ Μπούλλα/Victor Bulla Βικτόρ Σερζ/Victor Serge Βίκτορ Σκλόφκσι/Victor Chklovski Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίκτωρ Ουγκώ/Vicror Hugo Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne βιοτεχνολογία βοηθήματα μνήμης Βολταίρος Βομβάη Βόρειοι Γ. Γκ. Φίχτε/ J. G. Fichte Γ. Τζέης/W. James Γαλαρίες Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Yevgeny Zamyatin Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Δάβος Γιώργος Μακρής Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκ. Λούκατς/G. Lukacs Γκέοργκ Βύχνερ/Georg Büchner Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκεόρκι Λούκατς/Georgy LuKacs Γκετζ Άλυ/Gotz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespear Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου Δαρβίνος/Darwin δάσκαλοι Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα δικαιοσύνη ΔΝΤΟΟΣΑΤΡΟϊΚΑΘΕΣΜΟΙ δόγμα Τρούμαν δοκιμασίες Δουβλίνο Ε. Βιλ/E. Will Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εγωπαθείς διανοούμενοι εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκλογές εκπομπές Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/E. Anscombe Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντγκαρ Λη Μάστερς / Edgar Lee Masters εξατομίκευση εξέγερση εξελικτισμός εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός Επενδυτικό περιβάλλον επιβίωση επιστήμη Έρασμος εργασία ερείπια Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbawm Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ερυθρογράφος Ετιέν ντε λα Μποεσί/E. de la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ. Νταβί/G. Davy Ζ.Π. Βερνάν/J.P. Vernant Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζάχα Χαντίντ/Zaha Hadid Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζορζ Μπατάιγ/Georges Bataille ζωή Η Διεθνής ηθική Θ. Ρόσζακ/Th. Roszak Θανάσης Σβώλος Θάτσερ/Ρήγκαν θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ivan Pavlov Ιβάν Τοθργκένιεφ/I. Tourgueniev Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen Ιγνάτιος Λογιόλα ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Καβαλκάντι/Cavalcanti Κάθλην Ρέιν/Kathleen Raine Καλκούτα καλλιτέχνες Καλοκαίρι Καλούμενος Καντ κάπο Καραμανλής Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Χέκερ/Karl Hocker Καρλομάγνος Καρτέσιος/Descartes καταναλωτικοπαραγωγισμός καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κιουσόπουλος Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλοντ Λεβί Στρώς/Claude Levy Strauss κοινωνιοποίηση Κομμούνα κομμουνισμός Κονγκό Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορέα Κορνήλιος Καστοριάδης Κορνήλιος/Corneille κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστίν Λαγκάρντ Κρίστοφερ Λας/Ch. Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βαλράς/L. Walras Λα Μετρί/ La Mettrie λαβύρινθος Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε Λένιν Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Τρότσκι Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λέων Σεστώφ/Lev Shestov Λίντον Τζόνσον/Lyndon Johnson Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Bunuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ Λυγκέας Λωτρεαμόν Μ. Ντριούρι/M. Drury Μ. Μπένετ/M. Bennet Μαγιακόφκι/Mayakovski μαγιονέζα μαθητές Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάιλς Ντέιβις/Miles Davis Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάπετς Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Marina Tsvetaeva μαρξιστές-λενινιστές Μαρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μετανάστευση μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni μικροαστισμός Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου μισαλλοδοξία Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault μισθωτοί σκλάβοι Μιχαήλ Μπακούνιν/Michail Bakunin Μιχαήλ Μπαχτίν/Mikhael Bachtine ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μουσείο Ακρόπολης μουσική Μπ. Μάντεβιλ/B. Mandeville Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπάτσης Μπέλα Ταρ/Bela Tarr Μπερνάρντο Σοάρες/Bernardo Soares Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπουκανιέρος Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπρους Σπρίνγκστιν/Bruce Springsteen Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικ Κέιβ/Nick Cave Νικολό Μακιαβέλλι Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Νταβός νταντά Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντιμίτρι Πρίγκοφ Ντιτρόιτ Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο κήπος Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Π. Κονδύλης Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν πανσέληνος Παπάγος παράδοση παραλήρημα παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενγέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέρο πένθος Πέπη Ρηγοπούλου Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/P.J. Proudhon πίστη Πίτερ Κρήφτ/Peter Kreeft Πλαστήρας Πλάτωνας Πλεύσις πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προλεταριάτο Προμηθέας Δεσμώτης πρόοδος προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Ρ. Τζακομπι/R. Jacobi Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρίνγκο Σταρ/Ringo Star Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ροζα Λουξεμπουργκ Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρομπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρούντι Σαιν Ζυστ/Saint Juste Σαρλ Μπωντλερ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκι/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Ch. Fourier Σελίν/Céline Σεμπάστιαν Χάφνερ Σέρεν Κίρκεγκωρ/Soren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Zizek Σοκούροφ/Sokurov σολιψισμός Σομαλία Σόνια σοσιαλδημοκρατία Σουδάν Σουν Τζου σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπιναλόγκα Σπινόζα/Spinoza Σπύρος Κυριαζόπουλος Στάλιν σταλινισμός Στάνλεϊ Καβέλ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συμβολισμός Σύναψις συνείδηση Συνταγή για μαγιονέζα Σύνταγμα συνωμοσιολογία Σφαγεία σχέδιο Μάρσαλ σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ. Ρ. Μιλλς/C. W. Mills Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot τα κορδόνια σου! Τάκης Μίχας Τάσος Λάγγης τεστ τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Α. Γκόλντστοουν/J.A. Goldstone/Τζ. Τζ. Μ. Κούτσι/J.M..Coetzee Τζ. Ρ. Σάουλ/J.R. Saul Τζ.Μ. Κούτσι/J.M. Coetzee Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακάρτα Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέιμς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι/Gianfranco Sanguinetti Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζο Στράμερ/Joe Strummer Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ/J.K. Galbraith Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τζων Λοκ/John Locke Τζων Φόουλς/John Fowles Το καταραμένο απόθεμα Το Ξεπέρασμα της Τέχνης Τοκβίλ/Tocqueville Τόμας Μαν/Tomas Mann Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τσ. Σ. Περς/Ch. S. Peirce Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία τύψεις Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach υλισμός υπαρξισμός ύπνος υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Β. Μουρνάου/F.W. Murnau Φ. Γιάκομπι/F. Jacobi Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/F. Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρω Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Fyodor Dostoevsky Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φρ. Έμπερτ/Fr. Ebert Φρ. Καραντέκ/F. Caradec Φρ. Φουρκέ/Fr. Fourquet Φρ. Χάγιεκ/Fr. Hayek Φρανκ Ζάπα/Frank Zappa Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρεντερικ Τζεϊμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χ. Τζ. Θορώ/H.J. Thoreau Χ.Λ. Μπόρχες/J.L. Borges Χ.Μ Ενζενσμπέργκερ χαρά Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χειρτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse Χίλαρι Κλίντον χιούμορ χίπστερ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χομπς/Hobbes χοντρό δούλεμα Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήμα και Μαγεία Χρήστος Βακαλόπουλος χριστιανισμός χρόνια πολλά χρόνος ψέμματα ψυχή Ψυχρή Ιδεολογία ωφελιμισμός AP auld lang syne beton7 Bob Dylan Bob Marley Bodies Christopher Cinemarian CoBrA D-503 dangerfew David Bowie DOCUMENTA Einsatzgruppe D European Media Art Festival F. C. Stanley Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere Internationale Lettriste/Λεττριστική Διεθνής Internationale Situationniste/Καταστασιακή Διεθνής intothepill izi Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Moon Keith Richards Krzysztof Kieslowski/Κριστόφ Κισλόφσκι La Commune Les Levres Nues Les Lèvres Nues Malaguena Melanie Pain memento mori mofferism/μοφερισμός Monty Python Necrology Nosotros RadioBubble Raul Zurita/Ραούλ Σουρίτα Raymond Carver/ Ρέϋμοντ Κάρβερ remap 2 Renty Roberto Juarroz RSA Salon De Vortex sexbox Sunrise Tales from the Crypt The Adicts The Beatles The Crass The Great Society The Gun Club The Juniors The Meteors The Morlocks The Please The Rolling Stones The Ruts The Sonic Youth The Stooges The Stranglers The Three Johns The UK Subs The War TwixtLab Vince Taylor Wall Street Journal Walt Whitman/Γουόλτ Γουΐτμαν WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets